خانه » کارگروه ها » تحلیل فیلم » تحلیل فیلم موقت

تحلیل فیلم موقت

متن پیش رو تحلیل فیلم موقت است که توسط سرکار خانم حبیبی پور کارشناس موسسه خانواده سلامت بنیان تحلیل شده است:

در فیلم “موقت” همه چیز موقتی است : زندگی در آن خانه، اتفاقات تنش زا ، مقصر بودن آدمها، آرمش ، روابط عاطفی، ازدواج و … گویی نمادیست از موقت بودن دنیا. اسباب های بهم ریخته خانه بیانگر “آشفتگی ذهن” و “تعارضهای فکری” افراد خانواده است. ایستادن پگاه آهنگرانی زیر سقف مخروبه نشان از ویرانی تصورات، افکار و ذهنیاتش دارد که تا کنون در ذهن می پرورانده و اکنون نیاز به بازسازی دارد.

مادر که به دلیل رویدادهای آزاردهنده مهارنشدنی، انسانی “افسرده” بود، در پاسخ به رویدادهای زندگی با خمودگی، کناره گیری و صرفا پرداختن به فرزند معلولش، نمادی از “درماندگی آموخته شده” بود. در “روانشناسی اسلامی” یکی از ملاکهای سلامت روان، “پویا و متکامل زیستن انسان” است. انسانی که امروزش با دیروزش مساوی است، مغبون و ناهنجار است. ضمن اینکه انسان آگاه و پویا به طرف عالیترین کمال هستی یعنی “خداوند” در حرکت است وبا هر نسیان دوباره مسیر “بازگشت” را طی می کند.

خواهر بزرگتر کسی است که برای حل مشکلات، با رفتاری “سازگارانه” و “احساسات گسترش یافته” که منتهی به درک شرایط هر یک از افراد خانواده می شود، در عین حال که سعی در پنهان کردن اضطرابش دارد به روشی غلط برای حل مسئله تلاش می کند. چون در خانواده ای بزرگ شده که هیچگاه مشکلات به روش صحیح حل نشده اند و مسائل به گونه ای با “سازش و پنهان کاری” رفع و رجوع شده است.

پگاه آهنگرانی با حرکات تند و شتاب زده که حاکی از “اضطراب و ناآراامی درونی” است از دست کارهای برادرش ناراحت است و چون نمی تواند مستقیما ابراز نظر کند با “سیستم دفاعی جابجایی”، همسر برادرش را مورد خطاب قرار می دهد و تمام تقصیرهارا گردن او می اندازد.

نگار جواهریان از “سیستم دفاعی دلیل تراشی”، برای توجیه رابطه مجدد با همسر سابقش استفاده می کند. و به جای “حل مسئله” ، برای فروکش کردن اضطرابش به سیگار پناه می برد و به اینصورت با رسیدن به “آرامش موقت”، خود را گول می زند. دفاع ها خارج از “هوشیاری” ما عمل می کنند و در نتیجه ما از واقعیت درباره خودمان، آگاه نمی شویم و تصویر تحریف شده ای از نیازها ، ترسها و امیال خود داریم. اگر می دانستیم خودمان را گول می زنیم این دفاعها چندان موثر نبودند.

در دیدگاه “روان شناسی اسلامی”، انسان اگر بتواند “خودآگاهی” خویش را افزایش دهد، دردها و درمان های خویش را خواهد شناخت. در درمانهای “روان پویشی” نیز تاکید روانکاو بر “ذهن آگاهی” است. همانگونه که حضرت علی (ع) ناتوانی انسان را در درمان دردهای خویش ناشی از جهل وی نسبت به خویشتن می داند. یکی از ملاکهای سلامت روان از دیدگاه روان شناسی اسلامی این است که انسان باید “هوشیار و خودآگاه” زندگی کند و با جهان درون و برون خود ارتباطی مبتنی بر “واقعیت” و “پذیرش واقعیت” داشته باشد. همانگونه که نبی مکرم اسلام(ص) در دعاهایشان می فرمایند : اللهم ارنی الاشیاء کما هی که ناظر بر شناخت واقعیت است به گونه ای که هست.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.